نوروز: «عطاءالله مهاجرانی» عضو شورای مركزی حزب كارگزاران در یادداشتی كه روز دوشنبه در ر.وزنامه ارگان این حزب منتشر شد، با اشاره به شرایط ویژه كشور، تاكید كرد كه احتمال حمله آمریكا را باید بسیار جدی گرفت.
وی نوشت: در مورد تهدید آمریكا میتوان دو دیدگاه را از هم تمییز داد. دیدگاه خوشبینانه كه باور دارد آمریكا آن چنان در گرداب عراق و باتلاق افغانستان در گل مانده است كه توان رویارویی نظامیدیگری ندارد. گاهی گفته میشد كه عقلای آمریكا جلو ماجراجویی بوش را خواهند گرفت. همین دیدگاه در مورد تصویب قطعنامه در شورای امنیت هم میگفت: انشاءالله تصویب نمیشود كه البته تصویب شد. نه اینكه خداوند میخواست تصویب نشود و شد! اساسا خداوند هستی و جهان را چنان كه برخی خوش خیالان میپندارند، آنگونه اداره نمیكند.
مهاجرانی افزود: دیدگاه واقعگرایانه که شرایط را حساس و ویژه تلقی میکند. سفر رایس و گیتس بهطور همزمان به منطقه، نشانه ویژه بودن شرایط منطقه است. آمریکاییها دارند درست مثل سال 1991 و پیش از حمله به عراق پس از اشغال کویت، رفتار میکنند. میخواهند ائتلافی از کشورهای عربی علیه ایران سازمان دهند.
در ادامه این مطلب آمده است: به گمانم مهمترین مساله سیاست خارجی ما در این مقطع پیشگیری از این اقدام است. هرچند اقدامهایی درست معکوس صورت گرفت، مثل طرح ایرانی بودن بحرین که مثل برگ برندهای در سازماندهی جنگ روانی علیه ایران، به دست آمریکا افتاد.
مهاجرانی افزود: همانطور كه در مورد عراق، موضوع سلاح کشتار جمعی مطرح بود، در مورد ایران هم مساله هستهای را مطرح میکنند. در مورد عراق پیش از تهاجم آمریکا مبالغی را برای کمک به ایجاد دموکراسی در عراق و عملا برای سازماندهی گروههای معارض صدام اختصاص داد. این حرکت در مورد ایران هم صورت گرفته است. پیش از تهاجم به عراق موضوع فلسطین و راهحل آن به شدت مطرح میشد. مثل کنفرانس اسلو، این بار نیز مساله فلسطین با توجه به وضعیت جدیدی که پیدا کرده است، بهعنوان مسالهای که باید، فیصله یابد مطرح شده است.
به عقیده مهاجرانی، اقدامات جناح حاكم همچون تعطیل روزنامهها و نشریات دانشجویی، بازداشت دانشجویان و... دقیقا در این مقطع نیاز به شواهد و مصادیق در جنگ روانی علیه ایران را به خوبی تامین میکند.
مهاجرانی در پایان نتیجه گرفت: مجموعه این نکات نشان میدهد که احتمال تهاجم نظامی آمریکا را باید بسیار جدی تلقی کرد. بدیهی است که وقتی آتش افروخته شد، کنترل آن و دامنه آن قابل پیشبینی نیست. مهم نیست که ما برای تبیین وضع موجود از چه واژهای بهره میگیریم، اما مهم است که خطراتی که کشور ما را تهدید میکند به حداقل برسانیم.
