سال 87 با همه فراز و نشیب هایش مردی بزرگ نیز با خود برد.
در این سال انسان فعال در عرصه خدمتگزاری که نام وی در تاریخ این کشور به صداقت و متانت ثبت گردیده از بین دوستداران ، مردم جهرم و اهالی اصلاحات به دیار باقی شتافت و ایران خدمتگزاری صادق و با اخلاق سیاسی از دست داد.
محمد علی سعدایی که نام این رادمرد شهرستان تاریخی و فرهنگی جهرم را پرآوازه کرد در طول سالها خدمت صادقانه در جهاد سازندگی ،استانداری های مختلف و کسوت نمایندگی مردم جهرم در خانه ملت همچون حضرت علی (ع) تنها یک خصلت نیکو به یادگار گذاشت آنهم اخلاق و صداقت در برخورد با مردم و همکاران خویش بود.
بی ادعایی مرحوم سعدایی، تقوای مالی و اداری وی در بین همکاران مشهور بود در مراسم ارتحال آن عزیز نیز حضور طیف های مختلف سیاسی و مذهبی جهرم یه چشم می آمد و همه آنان به اصالت و اندیشه پاک اولین رئیس جهادسازندگی جهرم در عرصه فعالیت تاکید داشتند.
نائب رئیس پرتلاش فرکسیون مشارکت مجلس ششم در طول مبارزات سیاسی و انتخاباتی، اخلاق خود را فدا نکرد و تا آخرین لحظه بر عقیده خویش در راه آرمان واقعی مردم ثابت قدم و استوار ایستاد و با همه آزار و اذیت برخی ها ثبات اندیشه پاک خویش را به دنیای جهالت نفروخت.
مهمترین درس نماینده پر افتخار مردم جهرم در مجلس ششم نظم اجتماعی در زندگی و اخلاق نیکو در برخود با مردم حتی مخالفان راه و مسلکش می توان نام برد.
به نظر من مرحوم سعدایی که در جهرم به حاج سعید شهرت داشت مضمون واقعی عاش سعیدا و مات سعیدا است.
آری! حاج سعید نغمه خود را خواند و از صحنه بیرون رفت و یاد و نام او در ذهن دوستدارانش تا باد باقی خواهد ماند.
برای آن انسان فرهیخته آرزوی علو درجات و فرزندان بزرگوارش که روشنگران چراغ برافروخته او هستن آرزوی سالی پر بار دارم.

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست
هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته به جاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد