حنيف مزروعي
يكم. در روزهاي اخير خبرها از جانب رسانههاي اقتدارگرا همگي داراي جهت گیری و اهداف مشتركي است :
1- گرفتن نوك پيكان حمله به سوی اصلاح طلبان با انواع ترفندها
2- خط و نشان كشيدن براي اصلاح طلبان و انواع تهديدها
3- درکرسی اتهامات نشاندن اصلاحطلبان از قبیل انگ حمایت خارجی و...
4- و در نهايت آماده كردن بستر رد صلاحیت و حذف آنان از انتخابات
با مشاهده گذرا بر روي تيترهاي و مطالب روزهاي اخير رسانههای اقتدارگرا از رسانه ملي گرفته تا نشريات وابسته به حكومت مانند كيهان پیگیری اين چهار محور به وفور در آنها ديده ميشود.
بر كسي پوشيده نيست كه تمامي اين تلاشها و تهمتها و افتراها و شيطنتهاي رسانهاي و چسباندن برچسب های ناچسب به برخي اصلاحطلبان تنها براي رسيدن به گزينه چهارم است، يعني بستر سازي رد و حذف كامل اصلاح طلبان موثر از انتخابات آتي و آماده كردن فضا براي برپا كردن دوباره يك مجلسي با اکثریت از پيش تعيين شده، مانند آنچه در مجلس هفتم رخ داد.
دوم. بررسي گفتارها و رفتارهاي اين رسانهها در سالهاي اخير و به خصوص پس از پيروزي محمود احمدينژاد در انتخابات رياست جمهوري نشان دهنده اين مسئله است كه در هر مقطع زماني اقتدارگرايان با شادماني تمام اعلام كردهاند كه مردم از اصلاح طلبان نااميد شدهاند و ديگر به آنان اطمينان ندارندو ...
در مقطع زماني پس از انتخابات شوراهای دوم تاکنون جريان پيروزاقتدارگرا با هدف تحقير اصلاحات و اصلاح طلبان مدام با به كار بردن اخبار و تحليلهاي اينگونه سعي در نااميد كردن اين جريان سياسي و طرفدارانش و به نوعي بي انگيزه كردن آنها براي ادامه حيات سیاسی و خالي كردن صحنه سیاست براي اقتدارگرایان در آينده داشته است اما به رغم این حملات و هجمه های تبلیغاتی اين هدف تا به امروز به سد استقامت اصلاحطلبان خورده است .
سوم. با نزديك شدن به يك مقطع سرنوشت ساز در عرصه تصميم گیری كشورو انتخابات از سوي مردم، اين رسانهها كه تا ديروز داد و فغان بر ميآوردند كه اصلاح طلبان و مردم در دو خط جدا شده از هم حركت ميكنند، و مردم به اصلاح طلبان پشت کرده و دیگر به آنها رای نمی دهند و...امروز همه هم و غم و سعي و تلاش خود را بکار بسته اند تا زمينه حذف اصلاح طلبان را قبل از انتخاب مردم آماده كنند.
سئوال مهم اين است كه پس اين همه ترس و نگراني براي چيست؟ مگر مردم از اصلاح طلبان نااميد نشده اند؟ مگر اين مردم نبودند كه مشت محكمي در انتخابات شوراهای دوم ، مجلس هفتم و رياست جمهوري نهم به دهان اصلاحات زدند؟و... پس چرا امروز سعي ميشود به هر بهانهاي آنان را به شیوهای غیرقانونی و مرسوم از صحنه رقابت انتخاباتی حذف كنند؟
پاسخ به اين سئوال شايد حاوي اين نكته اساسي باشد كه اقتدارگرايان نيز به خوبي خود اصلاحطلبان دريافتهاند كه رمز شكست اصلاح طلبان در گذشته علاوه بر اعمال نظارت استصوابی تفرقه درونی بوده است و امروز که به مدد سید محمد خاتمي و عقل جمعي، ائتلاف جايگزين تفرقه شده است و مردم نیز تجربه دو دوره حاکمیت اصلاح طلبان و اقتدارگرایان بر قوای مجریه و مقننه را پیش چشم دارند جز نويد پيروزي درانتخابات نخواهد بود و همه این سر وصداها به همين دليل است.
امروزه در اردوگاه محافظه كاران و اقتدارگرايان تفرقه وسهم خواهی حرف اول را ميزند ضمن آنکه اینان باید پاسخگوی وضعیت موجود و دستاوردهایی همچون گرانی و تورم وبیکاری و فقر و فساد و تبعیض و... ناشی از عملکردشان باشند و به همين دليل تمام تلاش آنان اکنون اين شده است كه اين وضعیت را به خارج از محيط خود انتقال داده و در سایه حمله به اصلاح طلبان خود را متحد و همراه نشان دهند و با دادن آدرس غلط خود را از تیر رس پاسخگویی به مردم برهانند .
چهارم. امروزه بر همه شهروندان ایرانی و به ویژه اهل نظر است كه با نگاه پختهتر نسبت به تجربه های گذشته و با عبرت آموزی از آنها ، در پي ساختن آينده بهتری باشيم و نشان دهيم چرخه روزگار ما را تفتيده كرده است و نگاهمان به پيش پايمان نيست بلکه باید به افق های دور باشد . ائتلاف و اتحاد و همبستگي و مشاركت فعال و دستهجمعي راهكار نجات كشور است و رای یک یک ما می تواند سرنوشت جدیدی برای کشور و تک تک ما را رقم زند .
