لغو امتیاز ماهنامه زنان پس از 16 سال تلاش مستمر برای طرح مسائل مربوط به زنان ،به اندازه ای برای جامعه زنان و مطبوعات ایران تاسف بار است که شاید به راحتی نتوان برخی پیام های مثبتی که در پس زمینه این رویداد تلخ پنهان شده است را نمایان کرد.

مجله زنان 16 سال پیش و در شرایطی که معدود نشریات مربوط به زنان تنها به تبلیغ نگاه رسمی حکومت به این قشر می پرداختند و کمتر روزنه ای برای بیان تبعیض های موجود نسبت به زنان وجود داشت پا به عرصه گذاشت و توانست در سالهای زیادی به تنهایی بار گران آشکار کردن آنچه که بر نیمی از ساکنان این مرز و بوم می رود را بر دوش بکشد.

در آن سالها دلسوزان جامعه زنان ناچار بودند که تمام تلاش خود را به کار گیرند تا تنها بتوانند ثابت کنند که چیزی به نام مسئله زنان وجود دارد و بر آنان تنها به دلیل جنسیتشان تبعیض هایی روا داشته می شود که باید به طور خاص برای رفع آن تلاش کرد، اینکه امروز پس از 16 سال از آغاز انتشار ماهنامه زنان این مساله به اندازه ای از سوی جامعه پذیرفته شده است که جنبش زنان می تواند به راحتی خیل عظیمی از زنان و مردان را همراه خود کند ،حاصل تلاشهای سالهای گذشته است، تلاش هایی که توانست نگاهها را متوجه این مساله کنند که ساختار فعلی جامعه ایران ناعادلانه است و زنان را به عنوان جنس دوم و شهروندانی فرودست محسوب می کند.

از این رو دست اندر کاران مجله زنان امروز باید به جای اشک ریختن بر لغو امتیاز این مجله، برای پیروزی اهدافی که برای آن تلاش کرده اند به جشن بنشینند و راه را ادامه دهند.

لغو امتیاز مجله زنان بیش از هر چیز نشان می دهد که جنبش زنان ایران در مرحله اول حرکت خود یعنی اقناع جامعه به لزوم تغیر ساختارهای موجود پیروز شده است،چه اگر این گونه نبود و نشریات مربوط به زنان خریداری نداشت ،دیگر چه ضرورتی بود که هر روز سایت های مربوط به زنان فیلترشده و ماهنامه زنان که تمام تلاش خود را می کرد که در چارچوب قانون کار کند توقیف شود.

اگر جامعه پیام جنبش زنان را نگرفته و با آن همراه نشده است ،چرا باید فعالان این جنبش پشت سرهم با حکم های قضایی مواجه شوند تا شاید در نیمه راه رفته باز ایستند که هرگز چنین نخواهد شد.

بنابراین بهتر است مسئولان این تصور نادرست که مطالبات امروز جنبش زنان تنها خواسته بخش اندکی از زنان نخبه است را کنار نهند و به جای ممانعت از انتشار نشریات مربوط به زنان و بازداشت کردن فعالان این جنبش ،برای تحقق خواست نیمی از جامعه ایران آستین ها را بالا بزنند ،چرا که راحت ترین و بهترین راه برخورد با جنبش زنان همراهی با آن است و اگر چه می توان با سوءاستفاده از جایگاه قانون ماهنامه زنان را لغو امتیاز غیرقانونی کرد ، اما خاموش کردن صدای زنان ایران ممکن نیست.